Kolejny dzień, kolejna przygoda, tym razem moim celem była Amazonia, a akurat tego dnia obchodziłam swoje urodziny 🎂✨. Postanowiłam zafundować sobie całodniową wyprawę, która miała być nie tylko przyjemnością, ale także źródłem wiedzy o tym fascynującym regionie.
Spacer po dżungli Amazonii
Nasza wycieczka rozpoczęła się od około dwugodzinnego spaceru po lesie deszczowym, który jest domem dla około 10% znanych gatunków na Ziemi. Szlak, którym szliśmy był dobrze utrzymany dzięki temu ten spacer był bardzo przyjemny. Lokalni przewodnicy znali teren jak własną kieszeń, to dzięki nim tak naprawdę cała ta przygoda była wspaniała. Cały czas zatrzymywali się i pokazywali nam przeróżne roślin oraz jak się udało, np. owady 🙂 Między innymi pokazali rośliny, które magazynują wodę (super przydatne, jeśli ktoś się zgubi), ale też te, które trzeba uderzyć kiedy się zgubimy, a ich echo może się nieć nawet na 2 km. Oczywiście były też liany, takie, na jakich tarzan się bujał ale mi nie szło. I te palmy ta zieleń….naprawdę czuć było, że to prawdziwa, dzika dżungla.
Z ciekawszych zwierząt, spotkaliśmy mrówki, które działają jak naturalny repelent na owady, i takie, których ukąszenie jest naprawdę bolesne. Widzieliśmy też tarantule oraz spektakularnego żółtego węża. Było ciekawie, nie ukrywam.
Pływanie łódką po Amazonce
Po spacerze przyszedł czas na płynięcie łódką po Amazonce. To jedna z największych rzek świata – produkuje około 20% słodkiej wody na naszej planecie – więc nawet w rejonach, które odwiedzaliśmy, robi ogromne wrażenie. Woda była spokojna, co ułatwiało obserwację otaczającej przyrody, a wzdłuż brzegów widać było bujną dżunglę i drzewa zalane wodą. Podczas rejsu można zobaczyć różne ptaki, a czasem również ssaki i ryby w ich naturalnym środowisku. Ta część wycieczki zrobiła na mnie naprawdę duże wrażenie. W grudniu poziom wody był wysoki, dlatego mogliśmy płynąć niemal bezpośrednio między zalanymi drzewami, co daje zupełnie inne doświadczenie niż zwykły rejs po szerokiej rzece. Wokół panował spokój, a jedynymi dźwiękami były odgłosy ptaków i szum dżungli – idealna okazja, żeby przyjrzeć się przyrodzie z bliska i w ciszy obserwować otoczenie.
Spotkanie z różowymi delfinami i kąpiel w Rio Negro
Jednym z punktów wycieczki było spotkanie z różowymi delfinami amazońskimi. To charakterystyczny gatunek żyjący wyłącznie w dorzeczu Amazonki i jej dopływach, m.in. w Rio Negro.
W Amazonii funkcjonują specjalne miejsca przygotowane do ich obserwacji – są to pływające domy i drewniane podesty na rzece, przy których turyści mogą wejść do wody i zobaczyć delfiny z bliska. Zwierzęta żyją na wolności, ale są przyzwyczajone do tych miejsc, ponieważ często pojawia się tam jedzenie podawane przez przewodników. Do tej atrakcji podeszłam jednak z pewną rezerwą. Kiedy obserwowałam wcześniejszą grupę, zauważyłam, że przy większej liczbie osób w wodzie robi się trochę tłoczno – kilkanaście osób czeka na jednego czy dwa delfiny, które podpływają po jedzenie. W takiej sytuacji łatwo o zamieszanie i nadmierne zainteresowanie zwierzęciem. Nie jestem pewna, czy tak do końca to powinno wyglądać? Dlatego postanowiłam po prostu chwilę poczekać, aż grupa skończy i zrobi się spokojniej. Kiedy w końcu weszłam do wody, byłam sama. Po chwili jeden z delfinów podpłynął bliżej, a przewodnik – widząc to – podał mu jedzenie z kładki. Dzięki temu mogłam zobaczyć go naprawdę z bliska, bez tłumu ludzi dookoła, podczas gdy pozostałe delfiny pływały dalej w rzece.
Delfiny amazońskie różnią się od oceanicznych kuzynów kilkoma ciekawymi cechami. Przede wszystkim mają ruchomą szyję, co jest rzadkością wśród delfinów – dzięki temu mogą skręcać głowę i łatwiej manewrować między drzewami w zalanych lasach podczas wysokiego poziomu wody. Ich kolor również zmienia się z wiekiem: młode osobniki są raczej szare, a dorosłe – szczególnie samce – często przybierają intensywnie różowy odcień. Uważa się, że kolor może się też chwilowo zmieniać w zależności od aktywności lub emocji zwierzęcia, podobnie jak rumieniec u ludzi. Delfiny te żywią się głównie rybami i drobnymi skorupiakami, potrafią żyć nawet około 30 lat i słyną z dużej ciekawości wobec otoczenia.
Przy okazji skorzystałam też z okazji, żeby na chwilę wykąpać się w Rio Negro. Woda była zaskakująco ciepła – praktycznie jak zupa – więc sama kąpiel była bardzo komfortowa. Nie ukrywam jednak, że nie trwała długo, bo gdzieś z tyłu głowy miałam myśl, że w tej samej rzece żyją przecież piranie i różne inne stworzenia.
Łowienie piranii
Następnie przeszliśmy do łowienia piranii. Tak – tych piranii. W Amazonce.
Ale nie wędką, tylko na patyk. Kawałek żyłki, haczyk, przynęta i zaczynamy. Do łowienia używa się prostego kija z przynętą, co pozwala poczuć kontakt z rybą i jednocześnie zachować bezpieczeństwo. Wbrew pozorom wcale nie jest to łatwe – mi akurat nie udało się nic złowić.
Jeśli jednak komuś się poszczęściło to mógł ją obejrzeć z bliska i ryba po krótkiej prezentacji wraca z powrotem do rzeki.
Choć nie udało mi się złowić żadnej, sama próba była ciekawym doświadczeniem. Piranie są szybkie, mają bardzo ostre zęby i sporo energii, więc częściej kończyło się na obserwacji niż na faktycznym połowie.
Najczęściej spotykanym gatunkiem w Amazonii jest pirania czerwonobrzucha. Ma charakterystyczne, równomiernie ułożone, bardzo ostre zęby i silne szczęki. Piranie żyją zwykle w stadach i żywią się rybami, owadami czy padliną. Wbrew popularnym mitom rzadko atakują ludzi – są po prostu sprawnymi drapieżnikami w swoim naturalnym środowisku.
Ruszyliśmy dalej w głąb zalanego lasu. Był początek grudnia, czyli moment przejścia w porę deszczową w Amazonii. Poziom wody zaczyna wtedy stopniowo się podnosić. Rzeki wylewają na okoliczne tereny, a część lasu znajduje się pod wodą. Dzięki temu można płynąć między drzewami, które przez część roku stoją na suchym gruncie. Ten etap trasy pozwala zobaczyć, jak ekosystem reaguje na zmieniający się poziom rzek. Zalane obszary stają się naturalnym środowiskiem dla wielu gatunków ryb, które wpływają między drzewa w poszukiwaniu pożywienia. To z kolei przyciąga ptaki. Nad nami przelatywały tukany, jedne z najbardziej charakterystycznych ptaków Amazonii, ale widoczne były także inne gatunki przemieszczające się między koronami drzew.
Zachód słońca i nocna obserwacja kajmanów 🌅🐊
Pod koniec dnia zatrzymaliśmy się na rzece, aby obserwować zachód słońca. W Amazonii zmrok zapada szybko, a światło w krótkim czasie zmienia się z jasnego w intensywnie pomarańczowe, a następnie w głęboki granat. To moment przejścia między dzienną a nocną aktywnością zwierząt, bo część ptaków cichnie, a zaczynają być słyszalne owady i płazy.
Po zmroku wyruszyliśmy na nocną obserwację kajmanów. W Amazonii najczęściej spotyka się kajmana okularowego. Podczas nocnych wypraw używa się światła latarki, bo oczy kajmanów odbijają światło, co pozwala dostrzec je jako małe, świecące punkty tuż nad taflą wody. Widać je jako dwa małe, czerwono-pomarańczowe punkty tuż nad powierzchnią wody. Zazwyczaj leżą nieruchomo przy brzegu lub wśród roślinności wodnej.
Nasz przewodnik wypatrzył jednego z nich przy brzegu. Podpłynęliśmy powoli, a on sprawnym ruchem złapał młodego osobnika i na chwilę przyniósł go do łodzi, żeby pokazać nam z bliska budowę ciała — twardą, pancerną skórę, długi ogon i charakterystyczny pysk. Byłam w szoku, bo wszystko działo się bardzo szybko i w całkowitej ciemności. Kajman po krótkiej prezentacji został wypuszczony z powrotem do wody. Dorosłe kajmany mogą osiągać ponad 2 metry długości, ale podczas turystycznych wypraw najczęściej pokazuje się młode sztuki, które łatwiej bezpiecznie uchwycić i szybko wypuścić. Ale to była kolejna kwestia, która wprawiła mnie w zakłopotanie…
Kajman a krokodyl — jaka jest różnica?
Kajmany i krokodyle należą do tej samej grupy gadów, ale różnią się kilkoma charakterystycznymi cechami.
Kształt pyska – kajmany mają zwykle krótszy i bardziej zaokrąglony pysk, natomiast krokodyle dłuższy i węższy, często opisywany jako kształt litery „V”.
Widoczność zębów – u krokodyli przy zamkniętym pysku widoczny jest charakterystyczny dolny ząb wystający na zewnątrz. U kajmanów zęby są mniej widoczne, ponieważ górna szczęka w większym stopniu przykrywa dolną.
Środowisko – kajmany występują głównie w Ameryce Środkowej i Południowej, przede wszystkim w wodach słodkich, takich jak rzeki, bagna czy zalane lasy Amazonii. Krokodyle mają znacznie szerszy zasięg geograficzny, a część gatunków potrafi żyć również w wodach słonawych i słonych.
Rozmiar – większość kajmanów jest mniejsza od największych gatunków krokodyli.
W Amazonii podczas wycieczek najczęściej obserwuje się właśnie kajmany, a nie krokodyle. Nocna obserwacja pozwala zobaczyć je w ich naturalnym środowisku, często dzięki charakterystycznie odbijającym światło oczom na powierzchni wody.
Podsumowanie wycieczki
Ta wycieczka po Amazonii była przede wszystkim doświadczeniem przyrodniczym. Program obejmował spacer po dżungli z omówieniem roślin użytkowych i leczniczych, łowienie piranii, obserwację różowych delfinów, rejs przez częściowo zalany las na początku pory deszczowej oraz nocne poszukiwanie kajmanów .
Najbardziej charakterystyczne było to, jak różnorodne są aktywności w ciągu jednego dnia — od wysokiej temperatury i kąpieli w ciepłych wodach Rio Negro, po całkowitą ciemność i ciszę przerywaną odgłosami nocnych zwierząt.
To intensywny, ale uporządkowany program, który pozwala w krótkim czasie zobaczyć różne elementy amazońskiego ekosystemu takie jak rzekę, zalany las, dzikie zwierzęta i życie roślinne bez potrzeby wielodniowej ekspedycji w głąb dżungli.
Dla mnie ta wycieczka była naprawdę udana i bardzo mi się podobała. Była ciekawa, różnorodna i w pewnym sensie też edukacyjna – pozwala zobaczyć kawałek amazońskiej przyrody, poznać lokalne zwierzęta i dowiedzieć się trochę więcej o tym, jak wygląda życie w tej części świata. Na pierwsze spotkanie z dżunglą to zdecydowanie wystarczające doświadczenie.
Warto jednak pamiętać, że jest to wycieczka przygotowana z myślą o turystach i odbywa się w miejscach, które są już do tego przystosowane. Jeśli ktoś marzy o bardzo dzikiej, surowej Amazonii i eksplorowaniu zupełnie nieodkrytych terenów, może poczuć lekki niedosyt. Jeśli natomiast chce zobaczyć Amazonię w bezpieczny i przystępny sposób – to naprawdę ciekawa opcja.
